ฝ่าดอกไม้มีหนามเพื่อกอดเธอ

อวี้จิ่นเติบโตในเมืองหยางเฉิง พ่อเป็นโรคจิตเภทและแม่เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก หลังจากที่เธอได้รับมรดกจากปู่ เธอถูกตระกูลเสิ่นขังไว้ในเรือนไม้เก่า ๆ เธอแสร้งทำเป็นบ้าและโง่เพื่อเอาชีวิตรอด เพื่อแก้แค้นและออกจากบ้านเก่า เธอจึงเล็งเป้าไปที่รัชทายาทม่อหยางแห่งจินโจว ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ และในที่สุดวันหนึ่งม่อหยางก็จับเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่งและออกจากตระกูลเสิ่น หากตระกูลเสิ่นไม่เลี้ยงดูเธอ เขาจะเลี้ยงดูเธอเอง จนกระทั่งอวี้จิ่นใช้ม่อหยางฝังศพตระกูลเสิ่นด้วยตัวเองและกำลังจะจากไป ม่อหยางคว้าแขนของเธอไว้ เมื่อพวกเขาสบตากัน เธอเห็นรอยยิ้มในดวงตาของชายคนนั้นและตกใจทันที "ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อไรว่าฉันแกล้งโง่และหลอกใช้ท่าน" ม่อหยางกอดเธอไว้ในอ้อมแขนและพูดอย่างลึกซึ้งว่า "ข้ารู้เรื่องนี้มานานแล้ว อวี้จิ่นไม่ต้องกลัว ข้าเต็มใจให้เจ้าหลอกใช้ไปทั้งชีวิต"